کودک
کودک
تاريخ : پنجشنبه 23 دی 1395 | نویسنده : اویس کامکار
بازدید : 7 مرتبه

زندگی نمایشی است 
که هیچ تمرینی برای آن وجود ندارد!

پس آواز بخوان، اشک بریز، بخند
و با تمام وجود زندگی کن،
قبل از آنکه پرده ها فرود آیند
و نمایش تو بدون هیچ تشویقی به پایان برسد ...
 



موضوع :
تاريخ : پنجشنبه 23 دی 1395 | نویسنده : اویس کامکار
بازدید : 6 مرتبه



موضوع :
تاريخ : پنجشنبه 23 دی 1395 | نویسنده : اویس کامکار
بازدید : 6 مرتبه



موضوع :
تاريخ : پنجشنبه 23 دی 1395 | نویسنده : اویس کامکار
بازدید : 8 مرتبه



موضوع :
تاريخ : پنجشنبه 23 دی 1395 | نویسنده : اویس کامکار
بازدید : 6 مرتبه



موضوع :
تاريخ : چهارشنبه 22 دی 1395 | نویسنده : اویس کامکار
بازدید : 7 مرتبه

داره مقاومت میکنه که نخوابه...



موضوع :
تاريخ : چهارشنبه 22 دی 1395 | نویسنده : اویس کامکار
بازدید : 6 مرتبه



موضوع :
تاريخ : چهارشنبه 22 دی 1395 | نویسنده : اویس کامکار
بازدید : 9 مرتبه



موضوع :
تاريخ : چهارشنبه 22 دی 1395 | نویسنده : اویس کامکار
بازدید : 7 مرتبه

چگونه بچه تنبل را از جايش بلند كنيم ؟!

ممکن است بتوانید فرزند نوجوان‌تان را تا پای ماشین لباسشویی هم ببرید، اما شاید نتوانید او را به شستن لباس‌هایش ترغيب کنید! 

بلند کردن یک نوجوان از روی مبل یا جدا کردنش از بازی‌های ویدئویی یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های هر پدر و مادری است. آن‌ها اغلب از زیر بار کارهایی که باید انجام بدهند، در می‌روند و این شما را مستاصل می‌کند.
هر بار هم که سعی می‌کنید او را وادار به انجام کارهای شخصی‌اش کنید، بیش‌تر در مقابل شما مقاومت می‌کند. 

چه از انجام تکالیف مدرسه‌اش خودداری کند، از مدرسه فرار کند یا حوصله بودن در جمع خانواده را نداشته باشد، حتما شما به فکر راهی هستید که فرزندتان را از این رخوت بیرون بیاورید.

قدم اول
خودتان الگوی انگیزه‌بخشی به فرزندتان باشید. تنبلی نشان ندهید تا به فعال شدن تشویق شود. نشان دادن یک عمل به او موثرتر از این است که به او بگویید چه کند.

قدم دوم
برایش انتظارات و محدودیت‌ها را توضیح دهید که بداند شما از او چه می‌خواهید. دقیق باشید اما در برنامه‌ریزی‌ها انعطاف‌پذیری هم نشان دهید و اجازه دهید او تصمیمات خودش را بگیرد، البته با دلیل منطقی. برایش ضرب‌الاجل تعیین نکنید، چون سرکش می‌شود و مقاومت خواهد کرد.

قدم سوم
با فرزندتان در مورد رفتارهایش صحبت کنید و به مسائل خاصی بپردازید که در آن‌ها انگیزه‌ای برای شروع کردن کار ندارد. مثلا به او بگویید: «متوجه شدم که اخیرا تکالیف درس علوم را انجام نمی‌دهی! اتفاقی توی کلاس افتاده؟»

قدم چهارم
انتخاب‌ها و عواقب‌شان را برای نوجوان‌تان ترسیم کنید. مثلا این که می‌تواند تکالیفش را انجام ندهد اما بعدا ممکن است نمراتش پایین بیاید و برای تیم ورزشی مدرسه انتخاب نشود. اثرات کوتاه و بلندمدت تنبلی‌اش را به او یادآور شوید. نمرات ضعیف ممکن است مانع از ورود او به دانشگاه شود.

قدم پنجم
اهدافی برایش تعیین کنید که با علایق و آرزوهایش جور دربیاید. اگر می‌خواهد برنامه‌نویس کامپیوتر بشود، شرایط تحصیل در این رشته را با او جست‌وجو کنید. به او در انتخاب واحدهای درسی کمک کنید. هدف بزرگش را به قدم‌های کوچک‌تر تقسیم کنید تا تشویق شود که نمرات متوسط رو به بالایی بگیرد. این هدف‌گذاری‌ها به نوجوان شما یادآوری می‌کند که رفتارهای کنونی‌اش روی گزینه‌های آینده او تاثیر خواهد گذاشت.

قدم ششم
علایق و استعدادهایی که نوجوان شما را از تنبلی دور می‌کند، تقویت کنید. اگر از اسکیت‌بورد خوشش می‌آید به او پیشنهاد کنید که با اسکیت‌بورد خودش تا مدرسه برود. اگر طرفدار موسیقی است، او را از روی مبل بلند کنید تا خانوادگی به تماشای اجرای زنده موسیقی بروید.

هشدار
از غر زدن به نوجوان‌تان برای انجام کاری که خودتان می‌خواهید، پرهیز کنید. این طوری نمی‌توانید به او انگیزه بدهید، بلکه در عوض از شما متنفر می‌شود یا دست‌کم آن کار را برای آن که فقط از شر غرولندهای شما خلاص شود، انجام خواهد داد.



موضوع :
تاريخ : چهارشنبه 22 دی 1395 | نویسنده : اویس کامکار
بازدید : 5 مرتبه

فرزندم اضطراب جدايي دارد و حاضر نيست به مهد و مدرسه برود: 

عوامل تشدید کننده اضطراب جدایی:

•خستگی و بیماری کودک

•تغییر در عادات و برنامه‌های منزل

•تغییراتی که در خانواده رخ می‌دهد مانند: تولد فرزند جدید، طلاق، جدایی والدین، مرگ و یا بیماری اعضای خانواده
.
•کودکانی که از نظر سرشتی، کودکان سخت و دشواری هستند و به تغییرات جدید، مکان و اشخاص جدید دیر عادت می کنند، بیشتر مستعد اضطراب جدایی هستند.

عوامل زیر می‌تواند شانس اضطراب جدایی را در کودک شما کاهش دهد:

•از هجده ماهگی به بعد در زمان‌هایی کوتاه و به‌طور گهگاه از شخص نزدیک دیگر استفاده کنید تا کودک در زمان‌هایی کوتاه، دور شدن از مادر را تجربه کند

•از هجده ماهگی به بعد کودک را وارد ارتباط با همسالان نمائید

. •در ابتدا سعی کنید کودک را در زمان‌هایی کوتاه به مراقب جدید یا مهد کودک بسپارید، تا تجربه‌های مثبتی را در آن‌جا داشته باشد.

•قبل از آنکه کودک را در محل جدید ترک کرده و تنها بگذارید، کمک کنید تا کودک با محیط و مردم جدید آشنا شود

. •اضطراب کودک را به تمسخر نگیرید و او را به‌خاطر این ترس و اضطراب سرزنش و شماتت نکنید.

•اجازه دهید تا کودک شما بداند که می‌فهمید چقدر سخت است که انسان از کسی که تا این حد دوستش دارد جدا شود، کودک را درک کنید و بپذیرید

. •تسلیم خواسته کودک نشوید و به او بفهمانید که در امنیت و سلامت خواهد بود.

•عشق، محبت و علاقه بی‌قید و شرط خود را از کودک دریغ نکنید.

•اگر کودک بزرگ‌تر است او را به کودکان دیگری که در آن محیط هستند معرفی کنید و بازی و تفریح خاصی را با آن‌ها ترتیب دهید.

•انتظار آن‌را داشته باشید که در چند هفته اول ورود به مهد و یا مدرسه کودک خسته باشد و زود تحریک‌پذیر شود.

•دزدکی و یواشکی کودک را ترک نکنید.

•اگر کودک تحت هیچ شرایطی حاضر نشد به مهد یا مدرسه برود و در منزل ماند، برای او زیاد فعالیت‌های تفریحی و سرگرمی فراهم نکنید.

•در بازی‌ها با ایفای نقش، جدایی را با کودک تمرین کنید.

•پس از بردن کودک به مهد یا مدرسه مدتی آنجا بمانید.

در صورتی‌ که کودک موارد زیر را نشان دهد، با متخصص مشورت کنید:

•چنانچه پس از گذشت ٢ هفته کودک هنوز آرام نگرفته است و مشکلات هنگام جدایی ادامه دارد.

•کودک صبح‌ها قبل از جدا شدن از مادر و رفتن به مهد کودک یا مدرسه شکایات جسمی مکرر مانند: سردرد، دل‌درد، سرگیجه، حالت تهوع، استفراغ، طپش قلب و دارد.

•اضطراب جدایی به سال‌های مدرسه ادامه دارد.

•امتناع از رفتن به مدرسه در بچه‌های بزرگ‌تر و نوجوانان اکثراً مطرح کننده مشكلي جدي است كه نياز به كمك متخصص دارد .



موضوع :
صفحه قبل 1 2 3 4 5 6 صفحه بعد
درباره وبلاگ
آخرین مطالب
لینک دوستان
آرشیو مطالب
آمار سايت
افراد آنلاین : 1 نفر
بازديدهاي امروز : 2 نفر
بازديدهاي ديروز : 7 نفر
بازدید هفته قبل : 72 نفر
كل بازديدها : 394 نفر
امکانات جانبی